/Miarą dzieciństwa są dźwięki, /zapachy i widoki,
/zanim nastąpi mroczny czas rozsądku. /John Betjeman.
Tłumaczenie: voytek Korekta: Sabat1970
/CHŁOPIEC W PASIASTEJ PIŻAMIE
/W rolach głównych:
To mój dom.
- Cześć, Bruno! - Na razie, Bruno!
- Cześć, kochanie. - Mamo, co tu się dzieje?
- Świętujemy. - Świętujemy?
Twój ojciec dostał awans.
- Czyli lepsze stanowisko. - Wiem, co to awans.
Więc, aby to uczcić wydajemy przyjęcie.
Ale nadal będzie żołnierzem, tak?
Tak, głuptasku. Tylko nieco ważniejszym.
To nie koniec fascynujących wiadomości,
ale myślę, że tata chciałby powiedzieć ci o tym osobiście.
- Przeprowadzać? Dokąd? - Na wieś.
To wiele kilometrów stąd. Co z Karlem, Leonem i Martinem?
Kochanie, wiem że to trudne,
ale chwilowo wszyscy musimy pożegnać swoich przyjaciół.
Zresztą, tam gdzie jedziemy, znajdziemy nowych. Prawda?
Oczywiście. Zawrzecie masę przyjaźni.
Bruno, zanim wyjedziemy możesz spędzić ze swoimi przyjaciółmi cały poranek.
Pomyśl o tym, jak o przygodzie, takiej, jak z twoich książek.
Ale to jest najlepszy dom.
Nigdy nie wiadomo.
Dom, do którego jedziemy, może okazać się lepszy.
Tata mówi, że jest tam ogród.
Słuchaj, Bruno, chodzi o to, że kiedy jesteś żołnierzem,
życie to nie wybór, a bardziej obowiązek,
więc jeśli kraj gdzieś cię potrzebuje, jedziesz tam.
Oczywiście, ten wyjazd jest o wiele łatwiejszy,
kiedy wiesz, że twoja rodzina z przyjemnością pojedzie z tobą.
Bruno! Za każdym razem, gdy cię widzę, jesteś coraz większy.
Minął zaledwie tydzień, Nathalie.
Cóż, może to ja jestem coraz mniejsza.
Więc, wy dwoje,
co myślicie o tym wszystkim? Wyprowadzce z Berlina?
Mama i tata mówią, że to dobrze,
więc zakładam, że tak jest.
Dzieci, bądźcie tak miłe i podajcie trochę jedzenia.
Heil Hitler!
Gratuluję.
- Czyż nie wygląda wspaniale? - Absolutnie.
Jestem z ciebie taki dumny, synu.
Kochanie. Czasami zastanawiam się, czy to wszystko moja wina.
Szyłam ci takie kostiumy do przedstawień, gdy byłeś dzieckiem.
- Uwielbiałeś przebieranie się. - Nathalie...
Czyni cię kimś wyjątkowym, drogi Ralfie?
Mundur i to, co się za nim kryje?
Mamo, to przyjęcie. Nie psujmy go.
Czy ja coś psuję?
Powinnaś uważać.
Publiczne roztrząsanie poglądów może wpakować cię w kłopoty.
Wiesz o tym.
Na jak długo cię tracimy, mój chłopcze?
- Myślę, że dopóki nie wygramy wojny. - Więc, na niezbyt długo.
Bruno!
Dobrze, Bruno. Czas się pożegnać.
- Do widzenia. - Pa, pa!
Aniele Boży, stróżu mój, Ty zawsze przy mnie stój.
Rano, wieczór, w dzień i w nocy, bądź mi zawsze ku pomocy.
Strzeż duszy ciała mego i zaprowadź mnie do żywota wiecznego...
Amen.
Dzieci, patrzcie! Nasz nowy dom.
Mam kilka spraw do załatwienia. Niedługo się zobaczymy.
I co myślicie?
Jest wspaniały.
Wybierzcie sobie pokoje. Poproszę Marię, aby przyszła...
i pomogła wam się rozpakować.
Co o tym myślisz, Mario? O nowym domu.
Nie mnie to rozsądzać.
Ale nie będzie przypominał domu, dopóki sami go takim nie uczynimy.
Kto to?
Pewnie jeden z żołnierzy twojego ojca.
- Wyglądał bardzo poważnie. - Jak oni wszyscy.
- Dlaczego szepczemy? - Nie mam pojęcia.
- Z kim chcesz się bawić? - Z dziećmi z gospodarstwa.
Gospodarstwa? Nie widziałam żadnego. Tamten też.
Możesz je zobaczyć tylko z mojego pokoju.
I są tam jakieś dzieci?
- Tak, całkiem sporo. - To dobrze.
- Więc mogę się z nimi bawić. - Nie widzę przeszkód.
Poczekam jeszcze trochę, aby przekonać się jacy są,
ponieważ wyglądają trochę dziwnie. - Dzieci?
- Tak, ale i rolnicy. - Dlaczego dziwnie?
Przepraszam.
Warzywa.
Tam.
Bruno, rozpakowałeś wszystko?
Więc myślę, że powinieneś iść na górę i to dokończyć.
Dziękuję, proszę pani.
Bruno.
- Mówiłem, że są dziwni. - Kto?
Rolnicy. Chodzą w piżamach.
Bruno, właśnie do ciebie szedłem.
Bardzo panu za to dziękuję. To było niezwykle pomocne.
- Zobaczymy się później. - Oczywiście, Panie Komendancie.
Wejdź.
Siadaj.
No i co myślisz?
A niech to.
Chcę do domu.
Jesteś w domu, Bruno. Tam gdzie rodzina, tam i twój dom.
Zgadza się?
Bruno, przynajmniej daj temu miejscu szansę.
Obiecuję ci, że niedługo...
Dlaczego rolnicy chodzą w piżamach? Widzę ich przez okno.
Rzecz w tym, Bruno, że ci ludzie...
Widzisz, tak naprawdę to nie są ludzie.
Bruno, kto powiedział ci, że to gospodarstwo?
- Czy to Maria? - Nie.
To jest gospodarstwo, prawda?
Tak.
czy to ma związek z twoją pracą?
Wszystko, co musisz wiedzieć o mojej pracy tutaj, Bruno,
to to, że jest niezwykle ważna dla ciebie i naszego kraju.
Pracujemy niezwykle ciężko, aby uczynić ten świat lepszym
dla ciebie, kiedy dorośniesz.
Nie jesteś rolnikiem. Jesteś żołnierzem.
Bruno, chodź pomożesz mi dokończyć porządkowanie kuchni?
Będę mógł pobawić się z tymi dziećmi?
Nie sądzę, Bruno. Nie możesz.
Jak mówiłeś, są trochę dziwni. Trochę...
Są inni.
Nie martw się, mój drogi. Znajdziemy ci nowych przyjaciół,
ale nie takich jak z gospodarstwa.
Ralf, obiecałeś.
- Mówiłeś, że to daleko stąd. - Bo tak jest.
Skąd mogłem wiedzieć, że zobaczy to z okna swojej sypialni?
Jeden z nich był w naszej kuchni.
- Paniczu Bruno, jak się miewasz? - Mam dość.
Mówisz to samo codziennie od dwóch tygodni.
- Ale to prawda. - Powinieneś wyjść się pobawić.
- Pobawić się, ale z kim? - Nie wiem. Może z Gretel?
- Więc możesz pobawić się sam. - Właśnie to staram się robić.
Z całą pewnością,
bezczynne siedzenia jak ponurak nie sprawi, że będziesz szczęśliwszy.
- Bruno, co robisz? - Odkrywam!
Nie! Tylko nie za domem. Mówiłam ci, tam nie można.
- Odkrywaj przed domem. - Tam odkryłem już wszystko.
- Znajdź sobie inne zajęcie. - Niby jakie?
Wracaj do domu, to coś wymyślimy.
Dzieci, co dzisiaj porabiacie?
- To samo, co wczoraj. - Czyli co?
- To samo, co przedwczoraj. - Oprócz odkrywania.
- Lubię odkrywać. - Gdzie byłeś?
Chciałem zajrzeć do ogrodu za domem, ale mama mi nie pozwoliła.
Ogrodu za domem?
Nie daj Boże.
Myślałem, że będziesz tęsknił za swoimi przyjaciółmi.
Tęsknię nawet za szkołą.
Nigdy nie myślałem, że usłyszę to od ciebie.
Swoją drogą, nie będziesz tęsknił zbyt długo.
- Naprawdę? - Zatrudniłem dla was nauczyciela.
Pan Liszt będzie przyjeżdżał dwa razy w tygodniu.
Więc, nie będziemy chodzić do szkoły?
Szkoła przyjdzie do nas?
Z tego, co wywnioskowałem, na starym rowerze.
Witam, młody człowieku. Co tam słychać o poranku?
- Mogę cię o coś poprosić? - Cóż, poprosić możesz.
Są tutaj jakieś opony?
Jakieś stare, od samochodu czy czegokolwiek?
Jedyna, jaką tutaj widziałem,
należy do porucznika Meinberga.
- A korzysta z niej? - Tak, jest do niej bardzo przywiązany.
Przestań. On tego nie rozumie. Ma zaledwie osiem lat.
Ty masz tylko dwanaście, więc przestań udawać starszą.
Po co ci opona?
- Chcę zrobić huśtawkę. - Huśtawkę?
Brzmi ekscytująco.
Ty!
Chodź tutaj.
Biegiem!
Zaprowadź chłopca do szopy na tyłach ogrodu.
Jest tam kilka opon. Wybierze sobie którąś.
Zaniesiesz mu ją, gdzie zechce. Zrozumiałeś?
Młody człowieku, na co jeszcze czekasz?
Może ta?
Gdzie moja mama?
Wyszła.
- Kiedy wróci? - Wkrótce.
Ale nie martw się.
- Wykrwawię się na śmierć. - Nie wykrwawisz.
- Muszę jechać do szpitala? - Nie, to tylko zadrapanie.
Daj spokój. Nie jest tak źle.
Teraz, już po wszystkim.
- Jak masz na imię? - Paweł.
Teraz, posiedź tak sobie przez kilka minut,
zanim znowu zaczniesz biegać.
Powiesz mojej mamie, co się stało?
Myślę, że sama się zorientuje.
Pewnie zabierze mnie do doktora.
Nie wydaje mi się.
- To może być coś poważnego. - Ale nie jest.
Skąd możesz wiedzieć? Nie jesteś doktorem.
- Owszem, jestem. - Raczej nie jesteś.
Obierasz ziemniaki.
Praktykowałem jako doktor.
Zanim...
zanim trafiłem tutaj.
Nie byłeś więc zbyt dobry, skoro musiałeś praktykować.
Kim chcesz zostać, kiedy dorośniesz?
Wiem. Odkrywcą.
Skąd wiesz?
Fajnie jest w gospodarstwie?
Bruno. Co ci się stało?
Zrobiłem huśtawkę, ale z niej spadłem i skaleczyłem się w kolano.
Ale Paweł wniósł mnie do środka i opatrzył.
- Idź do swojego pokoju. - Ale Paweł powiedział...
Nie dyskutuj. Marsz do siebie.
Dziękuję.
To niesprawiedliwe, że masz taki widok.
Nie zamieniam się.
Chyba szkoła przyjechała.
Nie, mam na myśli raczej najnowszą historię.
- Interesujecie się obecnymi wydarzeniami? - Tak, i to bardzo.
Więc zdajecie sobie sprawę z sytuacji,
w jakiej obecnie znajduje się nasz kraj.
Tak. Gdy tylko mogę czytam gazety, a jeden z żołnierzy taty
na bieżąco informuje mnie o tym, co się dzieje.
Dobrze. A ty, Bruno. Czytałeś gazety?
- Czytałeś cokolwiek? - Książki.
Dobrze. Jakie?
Przeważnie przygodowe.
Wie pan, rycerze w lśniących zbrojach, odkrywający nieznane lądy i morza
i głupie księżniczki, które wciąż im przeszkadzają.
Właśnie dlatego tutaj jestem. Ile masz lat, Bruno? Osiem?
Najwyższy czas oderwać cię od tych fikcyjnych książek
i skoncentrować się na faktach.
Czas skierować twoją uwagę na realny świat
i wierzę, że to będzie dobry początek.
Giń, giń!
Cześć.
Odkrywam.
- A ty, co robisz? - My... budujemy nowy barak.
Masz tam dużo przyjaciół?
Kilku. Ale często się kłócimy.
Dlatego wolę być tutaj. Mogę wtedy pobyć sam.
- Jestem Bruno. - Szmul.
- Słucham? - Jestem Szmul.
Tak masz na imię? W życiu o takim nie słyszałem.
A ja w życiu o twoim.
Ale Szmul... Nikt nie nazywa się Szmul.
Mieszkam w tamtym domu.
- Masz coś do jedzenia? - Nie.
Jesteś głodny?
Ile masz lat?
- Osiem. - Tak jak ja!
To niesprawiedliwe. Jestem tutaj zupełnie sam,
podczas gdy ty jesteś tam, bawiąc się całymi dniami.
- Bawiąc się? - Masz jakiś numer.
- Jest częścią gry czy jak? - To po prostu mój numer.
Każdy dostaje inny numer.
Co się dzieje potem?
- Muszę już wracać! - Naprawdę?
Tak.
Miło było cię poznać, Szmul.
Ciebie też, Bruno.
Mamo, nie mogę znaleźć piłki.
Powinna być w którejś z szafek.
Nie ma. Już sprawdzałem.
Mogę wziąć kawałek czekolady?
Kawałek. Tak.
Bruno?
- Szukałeś w piwnicy? - W piwnicy?
Twojej piłki.
Psiakrew.
- Gretel, właśnie widziałem wszystkie twoje... - Wszystkie moje co?
Twojej lalki, na dole w piwnicy.
Lalki są dla małych dziewczynek.
Nie można bawić się głupimi lalkami,
podczas gdy ludzie ryzykują własnym życiem dla ojczyzny.
- "Przeinaczenie moich ludzi, to moje przeinaczenie." - Przeznaczenie.
"Ich zmagania i smutki, ich radości i niedola są mym udziałem.
Muszę pracować i tworzyć dla odrodzenia mojej ojczyzny.
Historia mojego narodu jest wielka i chwalebna."
I wybiła 12:00.
- Słucham? - Czy nie wtedy kończymy?
O zakończeniu lekcji decyduje nauczyciel, Bruno,
a nie uczeń. Proszę kontynuować.
Bruno, tu jesteś.
Wybieram się na godzinkę do miasta. Chcesz ze mną pojechać?
Uważaj na tym czymś.
Dziękuję.
Mogę cię o coś spytać?
Dlaczego całymi dniami chodzicie w piżamach?
- To nie piżamy. - Więc, w tym czymś.
Musimy. Odebrali nam wszystkie ubrania.
- Kto to zrobił? - Żołnierze.
Żołnierze? Dlaczego?
Nie lubię żołnierzy. A ty?
Ja raczej tak. Mój tata jest żołnierzem,
ale nie takim, który zabiera ludziom ubrania bez żadnego powodu.
Więc jakim?
Jest kimś ważnym.
Odpowiada za to, aby wszystkim żyło się lepiej.
- Twój tata jest rolnikiem? - Nie, jest zegarmistrzem.
Raczej był. Teraz najczęściej naprawia tylko buty.
To zabawne, że kiedy dorastają nie mogą zdecydować
o tym co chcą robić. Tak jak Paweł.
Znasz go? Mieszka tam.
Kiedyś był lekarzem, ale zrezygnował z tego, aby obierać ziemniaki.
Mogę ci zadać kolejne pytanie?
Co palicie w tych kominach?
Widziałem to niedawno. Snopy siana czy jakieś rzeczy?
Nie wiem. Nie możemy tam wchodzić.
Mama mówi, że stare ubrania.
Cokolwiek to jest, śmierdzi obrzydliwie.
Szkoda, że zapomniałeś o czekoladzie.
Przepraszam.
Wiem! Możesz przyjść i zjeść z nami kiedyś kolację.
Nie mogę. Przez to.
Ale to ma zatrzymywać zwierzęta, żeby nie uciekały, prawda?
Zwierzęta? Nie, ma powstrzymywać ludzi.
Ty też nie możesz wychodzić?
- Dlaczego? Co zrobiłeś? - Jestem Żydem.
Muszę już iść.
- Będziesz jutro? - Postaram się.
- Na razie! - Cześć.
Mały prezent, kochanie.
Dziękuję, mamo.
- Widziałaś Bruno? - Pewnie jest na huśtawce.
Tak, czwartek pasuje. Wyślę po was samochód.
Dziadek z babcią przyjeżdżają?
Czuliście ten okropny smród któregoś dnia?
- Niósł się z tych kominów. - Co dokładnie jej dolega?
Tego dnia, kiedy spadłem z huśtawki.
- Czułaś to, mamo? - Ojcze.
Mamo.
Pozwól mi z nią pomówić.
Właśnie, że jest. Słyszę ją.
Nie możemy się doczekać. Do widzenia.
- Babcia nie przyjeżdża? - Nie.
Podobno źle się czuje, ale dziadek przyjeżdża.
- A ty to czułeś, tato? - Ale co?
Obrzydliwy smród z kominów. Co to jest?
Czasem, po prostu, palą tam śmieci.
- Spójrz. - Co?
Gretel.
To niesprawiedliwe!
- Gretel. - Co?
To tylko gra.
Ralf, ten nauczyciel, którego sprowadziłeś,
czy on codziennie uczy tak młode dzieci, jak Gretel i Bruno?
Myślę, że tak. Dlaczego pytasz?
Czy wiemy, czego dokładnie ich uczy?
Gretel chyba staje się...
Są nauczane tego, czego wszystkie dzieci teraz.
Nie powinni zostawać w tyle.
Chodź.
Chodźmy spać.
"Żyd oczernił nas i podburzył naszych wrogów.
"Żyd zdemoralizował nas poprzez złe książki.
"Drwił z naszej literatury i z naszej muzyki.
"Wszędzie, jego wpływ był destrukcyjny,
"czego skutkiem jest upadek naszego narodu,
- "i w rezultacie... " - Tak, Bruno.
Nie rozumiem tego.
Naród upada z winy jednego człowieka?
"Żyd" oznacza tutaj całą żydowską rasę.
Jeśli byłby to tylko jeden człowiek,
jestem pewny, że nie pozwolilibyśmy mu na to.
Są też jacyś mili Żydzi?
Bruno, jeśli kiedyś znajdziesz miłego Żyda,
będziesz największym odkrywcą na świecie.
Czytaj dalej, Gretel.
"Celem Żyda jest stanie się władcą ludzkości.
Żyd nie jest twórczy, tylko destrukcyjny.
Jest wrogiem kultury.
Tysiące Niemców zubożało przez Żyda."
Paniczu Bruno.
Co robisz? Dopiero co jadłeś obiad.
Wybierałem się na spacer, i pomyślałem, że wezmę co nieco.
Nie naśmieć sobie w tornistrze. Przynieś mi to tutaj.
- Zapakuję ci to, jak należy. - Nie. To nie twój interes.
Bruno, co to jest?
Co robisz z tornistrem?
Pan Liszt dał nam kilka książek. Wychodzę poczytać na huśtawce.
- Pokaż mi. - Co?
- Książki. - Nie.
Bruno, chcę zobaczyć, jakie to książki.
- Skłamałem. - Co?
Mam same...
książki przygodowe.
Więc zmykaj.
Maria, dwa dodatkowe nakrycia na wieczorną kolację.
Będzie z nami ojciec komendanta,
i sądzę, że dołączy do nas pułkownik Kotler.
Łap.
Co się stało?
- Nie odrzucaj. - Co? Dlaczego nie?
- To niebezpieczne. - Niebezpieczne?
To tylko piłka. Daj spokój.
Nie lubisz się bawić?
- Tylko piłką? - Nie tutaj.
- Na czym polega ta gra z numerami. - Mówiłem ci, to nie jest gra.
Po prostu wszyscy je mamy.
Szmul!
Bruno! Co robisz?
Piłka wypadła. Poszedłem po nią.
Śmierdzą jeszcze gorzej, kiedy się palą, prawda?
Co?
Proszę wybaczyć...
Elsa, byłem zobowiązany dochować tajemnicy.
- Przed własną żoną. - Tak.
Przysięgałem na własne życie. Rozumiesz?
Elsa, ty też w to wierzysz.
- Chcesz, aby ten kraj był potężny... - Nie, Ralf, nie! Nie w ten sposób!
Jak możesz...
- Ponieważ jestem żołnierzem. - Jak możesz...
- Żołnierze walczą na wojnach. - To nie jest wojna!
To część tej wojny! Niezbędna jej część!
Ojczyzny, której wszyscy pragniemy, nawet ty,
nie można osiągnąć bez pracy takiej, jak ta!
- Elsa. Elsa. - Nie zbliżaj się do mnie!
Dziadek przyjechał.
- Nie mogę w to uwierzyć. - Dziadek już jest.
Przyjdziemy za chwilę.
Kto ci o tym powiedział?
Jak się czuje babcia?
Obawiam się, że dość kiepsko.
Szkoda, nie mogła się doczekać spotkania z wami.
Może następnym razem, jeśli będzie na siłach.
Z pewnością.
Wiesz, Ralf, twoja matka jest naprawdę chora.
Mówiła o tym wyjeździe od tygodni.
Może właśnie to jej zaszkodziło.
Wasz tata mówi, że macie swojego nauczyciela.
Tak. Jest miły.
Ale nie pozwala nam czytać przygodowych książek.
W kółko przynudza starą historią.
Posłuchaj mnie, młody człowieku,
gdyby nie historia, nie siedzielibyśmy teraz przy tym stole.
Praca, którą twój ojciec tutaj wykonuje,
tworzy historię.
Kiedy byłem w twoim wieku, historia była moim ulubionym przedmiotem,
co oczywiście nie odpowiadało mojemu tacie.
Dlaczego nie?
Ponieważ wykładał literaturę na uniwersytecie.
Doprawdy? Nadal uczy?
- Nie mam pojęcia. - Jak to, nie wiesz?
Nie jesteśmy z ojcem w kontakcie. Wyjechał z kraju dość dawno.
Kiedy?
Jakieś cztery lata temu, panie komendancie.
Na pewno nie jest zbyt stary. Ile ma lat? Czterdzieści czy więcej?
Dokąd pojechał?
Poruczniku Kotler,
twój ojciec, profesor literatury, dokąd wyjechał?
Sądzę, że do Szwajcarii, panie komendancie.
Jakież to dziwne, że postanowił opuścić ojczyznę
w chwili, gdy najbardziej go potrzebowała.
W chwili, gdy wszyscy mamy obowiązek przyczyniać się do odrodzenia państwa.
Jeszcze wina!
Z jakiego powodu wyjechał? Zapadł na gruźlicę?
Panie komendancie?
Pojechał tam zaczerpnąć powietrza?
Naprawdę nie mam pojęcia, panie komendancie.
Powinien pan go spytać.
To będzie raczej trudne, zgadza się?
Skoro jest w Szwajcarii.
Szybciej!
Co się z tobą dzieje?
Możliwe, że dlatego. Może był chory.
Mógł też mieć, oczywiście, odmienne poglądy.
- Myślę o polityce rządu. - Słyszy się o takich ludziach.
Zaniepokojonych, jak większość, lub, po prostu, zwyczajnych tchórzy.
- Czy nawet zdrajców. - Zgadza się.
Przypuszczalnie, jeśli taki byłby przypadek pana ojca,
poinformowałby pan o tym zwierzchników, zgodnie z obowiązkiem?
Pułkowniku Kotler!
Głupi Żyd!
Ralf!
/Żyd!
- Ale tata tylko siedział. - A myślałeś, że co zrobi?
Ten Żyd zasłużył na to.
Mogę cię zapytać o gospodarstwo?
Bruno, nadal myślisz, że to gospodarstwo?
To obóz. Nazywany obozem pracy.
Dla Żydów, oczywiście.
Tylko Żydów?
Ponieważ są najlepszymi robotnikami?
Nie są tam dlatego, że są dobrzy, głuptasie.
W niczym nie są dobrzy.
Są tam, ponieważ są źli.
- Są naszymi wrogami. - Wrogami?
- Myślałem, że walczymy... - Są źli, Bruno.
Złą, niebezpieczną hołotą.
Są przyczyną naszej porażki w I wojnie światowej.
Najwyraźniej nie słuchałeś tego, czego uczył nas pan Liszt?
Nie. Niespecjalnie.
Tata nie jest zły, prawda? Jest dobrym człowiekiem.
- Oczywiście, że jest. - Ale zarządza strasznym miejscem.
Strasznym tylko dla nich, Bruno.
Powinniśmy być z niego dumni, bardziej niż kiedykolwiek.
Tworzy ten kraj znów wielkim.
/Jak powiedziałeś, są trochę dziwni. /Trochę...
/Są inni.
/Są naszymi wrogami, Bruno.
/Złą, niebezpieczną hołotą.
/Widzisz, nie są, /tak naprawdę, ludźmi.
Co tutaj robisz?
Potrzebowali kogoś o drobnych palcach, aby to wszystko wyczyścić.
Nie powinniśmy być przyjaciółmi, ty i ja.
Powinniśmy zostać wrogami. Wiedziałeś o tym?
Chcesz trochę?
- Jaki jest twój ojciec? - Jak to, jaki jest?
Jest dobrym człowiekiem?
Nigdy nie pomyślałeś, że nim nie jest?
I jesteś z niego dumny?
A ty z twojego nie?
Czy naprawdę w obozie jest tak strasznie?
Jak śmiesz wdawać się tu w pogaduszki.
Jak śmiesz!
Coś jesz?
Ukradłeś jedzenie?
- Mów! - Nie. Dostałem od niego.
Jest moim przyjacielem.
Co?
Młody człowieku,
znasz tego Żydka?
Znasz tego Żydka?
Nie, właśnie wszedłem, i sam sobie wziął.
Nigdy w życiu go nie widziałem.
Ty, skończ czyścić kieliszki.
A kiedy wrócę, utniemy sobie pogawędkę,
o tym, co spotyka szczury, które kradną.
Odejdź stąd.
/Nowo przybyli są szczęśliwi, /dowiadując się, że życie w obozie,
/to nie tylko praca.
/Jest wiele możliwości /spędzania wolnego czasu.
/Na koniec ich dnia pracy /przy wyrobie żelaza,
/na budowie czy w fabryce obuwia, /pracownicy mogą cieszyć się
/wieloma formami rozrywki, /które oferuje im obóz.
/Bardzo popularne są /sporty zespołowe.
/Ci, którzy nie grają, /na pewno cieszą się oglądaniem.
/Po całym dniu pracy, /zlokalizowana w centrum restauracja,
/jest idealnym miejscem dla przyjaciół /i całych rodzin,
/aby spotkać się i wspólnie zjeść /solidny i pożywny posiłek.
/Dzieci, w szczególności, /cieszą oferowane tam ciastka.
/Wieczorami, okazjonalne koncerty /muzyczne przyjezdnych orkiestr,
/lub utalentowanych muzyków z obozu,
/znajdują wielu widzów.
/Inne rozrywki, to czytanie /w bibliotece,
/garncarstwo, wyrób ciast, /sztuka i uprawa roślin
/dla dorosłych i dla dzieci.
/Wszystkie formy aktywnego spędzania czasu, /są dostępne na terenie obozu.
Wspaniałe.
- Brawo. Doskonale. - Dziękuję.
Żegnaj, młody człowieku.
Szmul! Szmul!
Nie rozumiem tego.
Widziałem film o obozie,
i wyglądał tak ładnie.
Nie wiem, dlaczego to zrobiłem.
Gretel i cała reszta mówili wszystkie te rzeczy,
i ten przerażający żołnierz.
Przychodziłem tu od kilku dni, ale ciebie tutaj nie było.
Pomyślałem, że może już nie jesteśmy przyjaciółmi.
Szmul, naprawdę jest mi przykro. Wciąż jesteśmy przyjaciółmi, tak?
Gdzie podziewa się Kurt? Dawno go nie widziałam.
- Kim jest Kurt? - Pułkownik Kotler.
Został przerzucony na front.
Jego młodość i entuzjazm
bardziej przydadzą się tam.
Panie komendancie, telefon.
W rzeczywistości, Gretel, został wysłany tam,
ponieważ nie poinformował zwierzchników
o braku lojalności swojego ojca wobec partii.
Co był jego obowiązkiem, jeśli mogę dodać.
- Co było jego pechem. - Pechem?
Pechem, że to jego ojciec był nielojalny, a nie matka.
Prawdopodobnie na matkę nie trzeba donosić.
/- Słucham? - Kiedy wróci Paweł?
- Mamo? - Nigdy, głąbie.
To ojciec. Zostali zbombardowani.
Babcia nie żyje.
"...któryś dla nas zwyciężył grzech,
ze wszystkimi, którzy zasnęli w Twej łasce,
uchroń nas, którzy trwamy w wiecznej wspólnocie,
wszystkich, którzy czekają na Ciebie na Ziemi
i wszystkich, którzy są zjednoczeni z Tobą w Niebie,
któryś jest zmartwychwstaniem i życiem,
który żyjesz i królujesz w jedności Ducha Świętego,
Bóg przez wszystkie wieki wieków. Amen"
Nie może tu tego położyć. Matka by tego nie chciała.
Ale on chciał.
"Wszechmogący Boże, który przez śmierć... "
/Byłeś kiedyś na pogrzebie?
Moi dziadkowie zmarli zaraz, jak tu trafiliśmy,
ale tutaj nie ma żadnych pogrzebów.
Ten, tam...
Zmarli w tym samym czasie?
Na co?
Nie wiem.
Tato powiedział, że musieli coś złapać po drodze.
Poszli do szpitala zaraz po przyjeździe.
Nigdy więcej już ich nie widzieliśmy.
To zabawne.
Ale powinniśmy porobić coś bardziej ekscytującego.
- Tamten, tam. - Ten?
- Nie, tamten.
- Ten tutaj? - Nie, tam!
- Tutaj? - Nie.
- Nie chcę, żebyś znowu odchodził. - Też tego nie chcę.
/Nie możesz się tak zachowywać!
/- Krytykujesz moje zachowanie? /- Tak dalej być nie może!
/Wiem. Dłużej tego nie wytrzymam, Ralf.
/Nie mogę tu zostać /i być częścią tego.
/Nie sądzisz, ze pojawią się wątpliwości?
/- Wątpliwości? /- Jak to świadczy o moich
/zdolnościach do wykonywania pracy, /jeśli nie mogę zapanować nad rodziną?
/- Pracy? Tak to nazywasz? /- Weź się w garść, kobieto.
/Dobrze. /Najlepiej to zignorować.
/Zignorować fakt, że człowiek, /którego poślubiłam jest potworem!
/Nawet własna matka cię nie kochała.
Jesteście tutaj szczęśliwi?
Tak. Bardzo.
A ty, Gretel?
Kiedyś byłam, ale brakuje mi domu. Tęsknię za moimi przyjaciółkami.
Oczywiście. Też tęsknisz, Bruno. Musi brakować ci twoich kolegów.
Tak naprawdę, już nie.
Ale podstawowe pytanie brzmi, czy gdyby nadarzyła się okazja,
wolelibyście mieszkać gdzieś indziej?
- Wracamy do domu? - Nie do Berlina. Jeszcze nie.
W bezpiecznym miejscu, powiedzmy, że u cioci Lottie w Heidelbergu.
Wszyscy? Ty też?
Nie. Obawiam się, że chwilowo nie będzie to możliwe.
Muszę zostać tutaj i dokończyć swoją pracę.
Widzicie, wasza matka uważa...
że teraz powinniście spędzić trochę czasu gdzieś indziej.
Chcielibyście?
Obawiam się, Bruno, że w życiu, często musimy robić rzeczy, których nie chcemy.
Najważniejsze jest to, że wasza matka nie uważa,
aby to było dla was odpowiednie miejsce na spędzanie waszego dzieciństwa,
co więcej, uświadamiam sobie, że prawdopodobnie ma rację.
- Ale, tato... - Nie!
Już czas, abyście wyjechali.
Coś się stało?
Nie możemy znaleźć taty.
Poszedł do innej pracy z kilkoma ludźmi...
i nie wrócili.
Też mam złe wiadomości. Wyjeżdżam.
Na jak długo tym razem?
Właśnie dlatego są złe. Myślę, że na zawsze.
Mama mówi, że to nie miejsce dla dzieci, co jest dość głupie.
- Kiedy jedziesz? - Jutro po obiedzie.
Więc, już cię nie zobaczę?
Zobaczysz.
Jeśli chcesz, możesz przyjechać na wakacje do Berlina,
kiedy to wszystko już się skończy.
Chciałbym pomóc ci odnaleźć twojego tatę.
Chcę wynagrodzić ci to, że cię wtedy zawiodłem.
Chciałbym to zrobić. Pomóc ci znaleźć tatę?
Byłoby świetnie. Coś jak tajemna misja.
- Mógłbym się podkopać. - Co? Tym?
- Nie, przyniósłbym coś. - Nie chcesz tutaj wchodzić.
Spójrz.
- Mógłbym przejść na twoją stronę. - Jaki to ma sens?
Twój tata nie przeszedł tutaj, tak?
Ale szybko by mnie złapali, gdybym przeszedł na twoją?
Nie wyglądam jak ty.
Ale mógłbyś wyglądać.
Gdybyś ubrał się jak ja i ogolił głowę.
Nie ogolę głowy.
- Mógłbyś zakryć włosy czapką. - Moja piżama jest innego koloru.
Mógłbym jakąś przynieść. W barak są ich tysiące.
Zrobiłbyś to?
- Chcę to zrobić. - Odważyłbyś się?
- Chcę pomóc odnaleźć ci tatę. - Muszę już iść.
Więc jutro? Przyniosę ci wielką kanapkę.
I nie zapomnij o piżamie!
Bruno?
Mamo, mogę iść się pohuśtać?
- Bruno... - To ostatnia okazja.
Dobrze. Idź.
- Myślałem, że nie przyjdziesz! - Przepraszam. Nie było łatwo się wyrwać.
Nie powinno mnie dziś tu być. Zapomniałeś o piżamie!
- Przyniosłeś kanapkę? - Miałbym cię zawieść?
Szmul.
Masz.
Jak wyglądam?
Dobrze. Zaczynamy.
Bruno?
Wystarczy.
Chodźmy odszukać twojego tatę.
Szybciej!
Paniczu Bruno?
Szmul.
- Możemy iść do restauracji? - Restauracji?
- Chyba powinienem wracać. - A co z moim tatą?
No, tak.
Sprawdźmy najpierw nasz barak.
Bruno?
Chodź.
Tato?
Wstawać!
- Co się dzieje? - Nie wiem.
Czasami musimy maszerować.
Ruchy! Wychodzić!
Ruszać się!
Bruno!
Musi być gdzieś na zewnątrz, proszę pani.
Bruno!
Bruno?
- Ruszać się! - Szybciej!
Wstawaj!
Musisz wstać!
Wyprowadzać ich!
...co oznacza, że nasza tygodniowa wydajność
wzrosłaby niemal trzykrotnie,
więc, dlatego, z końcem lata...
- Ralf. - Elsa, mam spotkanie.
Bruno zniknął.
Szybciej!
Zaczekaj tutaj!
Dalej!
Ruszać się!
Dołącz do szeregu!
Szybciej!
Bruno!
Ruszać się!
Wchodzić.
Bruno!
W porządku. Poczekamy tu, dopóki nie przestanie padać.
Rozbierać się!
Dokąd idziemy?
Nie. To tylko prysznic.
Prysznic?
Panie komendancie!
Otwierać bramy!
Biegiem!
Bruno!